maandag, 21 augustus 2017

Soenda Festival 2016

“Don’t stop, don’t stop. No sleep,” galmt het door de Ruigenhoekse polder. Aan stoppen wordt voorlopig nog niet gedacht. Voor de achtste keer vindt Soenda Festival plaats net buiten de ring van Utrecht. Met een spannende line-up met grote namen als Chris Liebing en Len Faki weet het festival zich ook dit jaar weer keihard uit te verkopen.

Ondanks de slechte weersvoorspellingen laat de zon zich af en toe door de grijze bedekking heen zien. Ook de temperatuur was zo aangenaam dat een korte broek aantrekken zeker geen slecht idee was. Gelukkig ging mijn lange broek van scheur naar scheur en hing hij met draadjes aan elkaar. Lekker luchtig. De lente is officieel aan.

Soenda is inmiddels een grote jongen onder de festivals en trekt een breed publiek aan. Wat wel meteen opvalt is dat het geluid erg zacht staat. Even checkte ik voor de zekerheid of ik mijn Noizezzz niet had verruild met purschuim, maar het was toch echt de volumeknop die zeker drie tandjes naar rechts mocht. Dit is overigens niet te wijten aan de organisatie, maar aan boze buurtbewoners die blijkbaar niet van trillend servies houden.  Jammer, want techno moet je voelen.

Desondanks begint de dag toch goed op Dense & Pika, waarna DVS1 de toon stevig doorvoert. Door de goede muziek bij Java (de main stage) zijn we bijna de hele dag daar gebleven. De onverschrokken held van Java was dan ook zonder uitzondering Len Faki. Deze Berghain resident weet hoe hij het publiek aan het dansen krijgt met zijn donkere tunes.

Natuurlijk hebben we niet de hele dag op één plek gestaan. Zo zijn we bijvoorbeeld gaan discodansen bij Roti stage waar fijne discoplaten klonken. Heel relaxed, vooral als je zo nog lekker van plan was in het gras te genieten van de zon, maar in vergelijking met de andere stages blijft het wat mak. “Don’t stop, don’t stop. No sleep.” Dát willen we. De weg naar Komodo met haar dreunende technobeats was dan ook snel gevonden . In deze technotent klonk het geluid van Blawan & Pariah lekker stevig. Hard en rauw, daar houden we van.

Als de avond valt en het langzamer donker wordt, besluiten we tóch bij Chris Liebing af te sluiten. Een closing van Chris Liebing mis je immers liever niet, maar achteraf waren we toch liever bij het techno geweld van Blawan & Pariah blijven staan. Liebing draaide lekker, maar best een beetje vlak. Absoluut niet zoals we van onze grote Duitse vriend gewend zijn. Gelukkig maakte het knallende vuurwerk wél heel veel goed.

Zodra het na de laatste knaller van Chris Liebing stil viel, shockte ruim vijftienduizend festivalgangers in een soort Walking Dead-achtige zombiestroom richting uitgang. Nog één laatste keer wordt de ijscokar geplunderd met alle overgebleven losse muntjes, waarna het dringen bij de kluisjes kan beginnen. Ruim drie kwartier later stonden we eindelijk buiten, maar wat wil je anders met ruim vijftienduizend man?

Soenda is niet meer het feestje wat ze vijf jaar geleden was, maar dat maakt het zeker niet minder leuk. Het festival is inmiddels uitgegroeid tot één van de grote technofestivals en heeft deze naam ook echt verdiend. Ga je graag op in de massa, maar wil je wel een sfeer? Wil je kiezen tussen dikke headliners en wat kleinere fijnproeversmuziek? Dan zou ik een kaartje kopen voor Soenda Indoor en Soenda Festival 2017.

(Bron foto)

Twentysomething, content queen, festival voyager en fulltime Duracelkonijn. Schrijft het allerliefst, lult vijf kwartier in één uur (het liefst tegen vreemden op festivals) en is soms een tikkeltje rebels.